Top Menu

Saturday, February 14, 2015

Το όνειρο είναι μέρος της ζωής μας…

Το όνειρο είναι μέρος της ζωής μας… Για τους Μπαρουάκ * ???????????????????????????????
Μπαρουάκ: Βασίλης Κυριάκης σε άνθρωπο & σε γάτο
Θα σας πω ένα παραμύθι, για μια παρέα εξεγερμένων δημιουργών που ξεκίνησε κάποτε με την ιδέα να αλλάξει τον κόσμο. Οι Bousingos ήταν μια ομάδα οργισμένων ποιητών στο Παρίσι, εκεί γύρω στα 1840. Έβλεπαν γύρω τους ένα κόσμο λειψό, άχρωμο, με ανθρώπους περιχαρακωμένους, τραυματισμένους, όπου ο καθένας προσπερνούσε βαριεστημένα μπροστά στη δυστυχία των άλλων κι ούτε που αντιλαμβανόταν κάτι τις… Οι Bousingos προσπάθησαν να κινητοποιήσουν, να πυρπολήσουν εκείνους τους ανθρώπους με τα φλογισμένα ποιήματά τους. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Ζεράρ ντε Νερβάλ – που είναι γνωστός σε εμάς τους συριανούς επειδή περπάτησε σε τούτους εδώ τους δρόμους, και στην Άνω Πόλη όπου λίγο έλειψε  να τον αποπλανήσει μια απανωσυριανή-, ήταν επίσης  ο Petrus Borel,  ο Φιλοτέ ο’ Νεντί και πολλοί άλλοι, που ντύνονταν με παρδαλά ρούχα και σκανδαλίζανε τον κόσμο με τη στάση τους, με το λεξιλόγιό τους, δημιουργώντας μύθους γύρω τους. Έτσι κι αλλιώς η ζωή των ποιητών γεννά μύθους. Οι ποιητές είναι  τα πρόσωπα που στέκουν και παρακολουθούν, είναι οι άνθρωποι που αιωρούνται μεταξύ του εδώ και του εκεί… Ο Petrus Borel έλεγε ότι ο ποιητής είναι ένας πεινασμένος λύκος που κατασπαράζει το παν στο πέρασμά του, και το τίμημα της γνώσης του είναι η απελπισία. Ο Ζεράρ ντε Νερβάλ τριγυρνούσε στο Παρίσι σέρνοντας πίσω του μια καραβίδα μέχρι που, απόλυτα απελπισμένος και σε πλήρη ανέχεια, κρεμάστηκε εκείνη τη νύχτα από ένα φανάρι του Δήμου. Λίγα χρόνια αργότερα ο Γκουστάβ Φλουράνς πήγαινε στην οθωμανική Κρήτη για να πολεμήσει μαζί με τους κρήτες στην επανάσταση του 1866, διωκόμενος από τους οθωμανούς επιστρέφει στο Παρίσι της κομμούνας όπου και εκτελείται, την ίδια εποχή της Κομμούνας ο Ρεμπώ αποφασίζει να αναχωρήσει για πάντα από τη Γαλλία και περνώντας όλη την υπόλοιπη ζωή του μέσα σε μια αδιάλειπτη εξέγερση καταλήγει να ζει δίπλα σ΄ένα ποταμό της Αβυσσηνίας διακόπτοντας κάθε ποιητική δραστηριότητα. Και στα τέλη του αιώνα εμφανίζεται ο Αλφρέντ Ζαρύ εξαιρετικά εκκεντρικός στο ντύσιμό του, κυκλοφορεί πάνω σ΄ένα ποδήλατο οπλισμένος με πιστόλια, έτοιμος να τα βάλει μ΄όλον τον κόσμο. Τόσα και τόσα ποιητικά πλάσματα που αισθάνονταν πότε ένυλα και κάποτε άυλα ενώ φρόντιζαν να ξεχωρίσουν με τη στάση τους, με την αδιαφορία τους για το κατεστημένο, αλλά και με τις δημιουργίες τους… Τόσα και τόσα μεγάλα κινήματα τέχνης, σαν τα ωκεάνια κύματα έρχονταν και αποσύρονταν σε μια συνεχή παλινδρόμηση. Νταντά και Ντανταϊστές. Σουρεαλισμός και  Σουρεαλιστές. Μπητ λογοτεχνία και Μπήτνικς. Ώσπου φτάνουμε στις χαλεπές μέρες του 1960. Αθήνα, 50 χρόνια πριν. Όπου μέσα στα ερείπια εκείνης της προ-πόλης κυκλοφορούσαν άνθρωποι χωρισμένοι σε φυλές, σε ρουφιάνους, διώκτες και διωκόμενους. Δεξιοί, Αριστεροί και Συνοδοιπόροι. Υπάρχουν κάποια ελάχιστα  λογοτεχνικά περιοδικά που γύρω τους στοιχίζονται ποιητές και πεζογράφοι, όλη η συμβιβασμένη ιντελιγκέντσια της εποχής. Η αριστερά εκφράζεται μέσα από την Επιθεώρηση Τέχνης, που διηύθυνε συντακτική επιτροπή και ο Γιώργος Πετρής ο διευθυντής του εντύπου, αδήλωτος ομοφυλόφιλος, που δεν τόλμησε ποτέ να δημοσιεύσει ποιήματα του Καβάφη γιατί οι σύντροφοί του έλεγαν ότι ο Καβάφης είναι «ποιητής της παρακμής» λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Το συντηρητικό περιοδικό του Σεφέρη «Εποχές»,  και το άκρως συντηρητικό περιοδικό «Νέα Εστία», δυο έντυπα  που κοιτάζουν μόνο στο παρελθόν. Οι καλύτερες πέννες της αριστεράς, έχουν προσληφθεί στην εφημερίδα Καθημερινή από την κ. Ελένη Βλάχου -μια δεξιά εκδότρια- στη λογική της κοινωνικής φιλανθρωπίας προς τους ηττημένους και όπου όφειλαν να εκθειάζουν με την πέννα τους τον Καραμαλή, όπως τον λέει ο Πετρόπουλος, και οι αριστεροί γράφοντες να προσπαθούν μέσα από τα άρθρα τους να περάσουν στίγματα της ιδεολογίας τους απόκρυφα, σημειολογικά, υπογείως, τέλος πάντων κάτι από τις ιδέες για τις οποίες είχαν διωχθεί και εξοριστεί. Και εκεί συνέβαινε το ασύλληπτο οι μεν δεξιοί να διαβάζουν στα άρθρα της Καθημερινής αυτά που επιθυμούσαν οι δε αριστεροί διάβαζαν αυτά που θα ήθελαν να διαβάσουν. Κατ’ εκείνη λοιπόν την εποχή εμφανίζεται το ρηξικέλευθο περιοδικό ΠΑΛΙ, που δηλώνει «εχθρικό προς κάθε είδους συντήρηση»… Το περιοδικό ΠΑΛΙ Πολύ αργότερα ο Δημήτρης Πουλικάκος μιλώντας για την έκδοση του τόμου, θα πει: «Στα μέσα του 1962, με τον Παναγιώτη Κουτρουμπούση, αποφασίσαμε να κοιτάξουμε να βγάλουμε ένα περιοδικό. Αργότερα προς το φθινόπωρο το είπαμε και στο Λεωνίδα Χρηστάκη  που πρότεινε να μας φέρει σ’ επαφή με τον Νάνο Βαλαωρίτη. Έτσι γνωρίσαμε τον Νάνο που μας είπε ότι κι αυτός χρόνια τώρα ήθελε να βγάλει ένα τέτοιο έντυπο. Σιγά σιγά σχηματίστηκε μια επιτροπή από τους Νάνο Βαλαωρίτη, Γιώργο Μακρή, Τάσο Δενέγρη, Μαντώ Αραβαντινού, Παναγιώτη Κουτρουμπούση κι εμένα, που με τη βοήθεια και του Ανδρέα Εμπειρίκου, του Κώστα Ταχτσή και του Λεωνίδα Χρηστάκη, βγάλαμε το πρώτο τεύχος, αρχές του ’64. Σ’ αυτό, τον πρόλογο μάς έγραψε  ο Μακρής. Μετά, σκορπίσαμε με διάφορα ταξίδια και τα υπόλοιπα τεύχη τα δούλεψε ο Νάνος περισσότερο, εκτός από το 4 που το ‘βγαλε ο Ταχτσής. Το ’67 βέβαια σταματήσαμε όπως όλοι μας». Και ο Πάνος Κουτρουμπούσης συνεχίζει: «Το ΠΑΛΙ βγήκε το χειμώνα του 1963-64. Πριν ένα χρόνο περίπου είχαμε κάνει με τον Δημήτρη Πουλικάκο ένα «συμβάν» με γενικό τίτλο «Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ή Δοκιμαστικοί Σωλήνες» στο Κέντρο Συμπόσιον που είχε ανοίξει ο Γιώργος Μπουκουβάλας στην Πλάκα, όπου εκδηλωθήκαμε εν λευκώ, και μετά παρόλο που πολλοί είχαν αηδιάσει απ’ αυτή την εκδήλωση και μας γλωσσοτρώγανε, εμάς μας πήραν τα μυαλά αέρα και σκεφτόμασταν πώς να σκαρώσουμε κάνα περιοδικό για να «συνεχίσουμε τον αγώνα». Αλλά ενώ γυρίζαμε με πολλά βιβλία στις τσέπες των αμερικάνικων στρατιωτικών σακκακιών μας, δεν καταφέρναμε τίποτα, κυρίως ‘πειδή λείπαν τα λεφτά. Μετά εγώ έφυγα για κάμποσους μήνες αλλά ο Πουλικάκος γνώρισε τον Νάνο τον Βαλαωρίτη, του ανέφερε τους κρυφούς μας πόθους (για περιοδικό δηλαδή) και αυτομάτως αλληλο-ενθουσιασθήκανε ανανεωμένοι γιατί και ο Νάνος τέτοιους πόθους έτρεφε. Ο Δημήτρης με ειδοποίησε στο poste-restante στο Παρίσι κι έτρεξα κι εγώ πίσω στην Αθήνα σαν τρελλός μπας και μείνω έξω απ΄τη φτιάξη σαν τις μωρές παρθένες. Εδώ, μαζί μ΄εμάς τους τρεις γίνονται κι άλλοι μέλη του «σκληρού πυρήνα». Ο Γιώργος ο Μακρής – που κι αυτός γύριζε πάντα μ΄ένα βιβλίο στην τσέπη με τα περιθώρια κάθε σελίδας γεμάτα σημειώσεις του -, ο Κώστας Ταχτσής, ο Τάσος Δενέγρης, ο Αντρέας Εμπειρίκος. Τρεις – τέσσερεις βάλαν από λίγα λεφτά και μαζευόμαστε όλοι, λίγο στο ημιυπόγειο του Δημήτρη, λίγο στο σπίτι του Νάνου, και το περιοδικό παίρνει οριστική μορφή. Όταν βγήκε το νούμερο Ένα, διάφοροι –άλλοι «σπουδαίοι» κι άλλοι όχι- μας κακολογούσανε και μας κατακρίνανε όπως και πριν, με το Συμπόσιο, μόνο πολύ περισσότερο- στα Brazilian, Λουμίδηδες, Βυζάντια και πολύ πιθανόν και στις γωνίες των δρόμων, συνήθως κρυφά. Το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού τους αγνόησε τελείως αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι αγνοούσε συγχρόνως και τη δική μας ύπαρξη. Ομοίως τους αγνόησαν και οι μπήτνικς και οι χίππιδες του Παπασπύρου (στο Σύνταγμα), της Πλάκας και της Ύδρας, μια και δεν ξέρανε ελληνικά. Εμείς εν τω μεταξύ αδιαφορούσαμε οι περισσότεροι γι αυτά τα ζιζάνια και συνεχίζαμε απτόητοι να βγάζουμε τα τεύχη σε αραιά διαστήματα. Σε λίγο το κύριο βάρος της δουλειάς έπεσε στον Βαλαωρίτη, με τους περισσότερους από μας πάντα κοντά, μέχρι το τέλος του 1966. Τους πρώτους μήνες του 1967 ο Νάνος κι εγώ – που έτυχε να είμαστε οι μόνοι παρόντες εκείνο το διάστημα –αρχίσαμε να σκεφτόμαστε για ένα καινούργιο τεύχος, το νούμερο 7, που θα είχε σαν κεντρικό θέμα το Αλλόκοτο (δηλαδή παραψυχικά, μεταφυσικά, εξωγήινα, κ.τ.λ.) κι εγώ θα αναλάμβανα το βάρος του όλου τεύχους. Πριν όμως προφτάσουμε να αρχίσουμε πραγματοποίησαν τους κρυφούς τους πόθους οι συνταγματάρχες και καθώς αυτονών οι πόθοι ήταν πολύ διαφορετικοί από τους δικούς μας, το κλείσαμε το μαγαζί και άλλοι φύγανε για άλλες χώρες, άλλοι μπλέξαν σε άλλες ασχολίες. Ένας μας μάλιστα, τόσο αηδίασε απ’ την θλιβερή μορφή που πήρε η ζωή στην Ελλάδα, που πήδηξε από μια ταράτσα.» … Στα έξι τεύχη του περιοδικού ΠΑΛΙ που κυκλοφόρησαν από το Φεβρουάριο του 1964 μέχρι το Δεκέμβρη του 1966 περιέχονται κείμενα των: Παλινιστών: Μαντώς Αραβαντινού, Νάνου Βαλαωρίτη, Τάσου Δενέγρη, Νίκου Εγγονόπουλου, Ανδρέα Εμπειρίκου, Νικόλαου Κάλα, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Γιώργου Μακρή, Σπύρου Μεϊμάρη, Εύας Μυλωνά, Σωτήρη Παπαπολίτη, Τάκη Παπατσώνη, Δημήτρη Πουλικάκου, Αλέξανδρου Πωπ, Δημήτρη Ρικάκη, Γιώργου Σεφέρη, Αλέξανδρου Σχινά, Κώστα Ταχτσή, Γιάννη Τσαρούχη, Λεωνίδα Χρηστάκη, και σχέδια των Ζωγράφων: Αλέξη Ακριθάκη, Μίνου Αργυράκη, Γιάννη Γαΐτη, Νίκου Εγγονόπουλου, Μιχάλη Μακρουλάκη, Γιάννη Μιγάδη, και Αλέκου Φασιανού. Και τον μόνο που ξέχασαν και τον αναφέρανε ήταν ο σπουδαίος ποιητής Μιχάλης Κατσαρός. Αυτοί ήταν η  προηγούμενη γενιά. Σήμερα κάποιοι απ’ αυτούς έχουν γίνει κομμάτι της λογοτεχνικής ιστορίας, και μέρος των αναμνήσεών μας… ???????????????????????????????
Μπαρουάκ: Βαγγέλης Μπέκας, Ευτυχία Παναγιώτου
Και θα συνεχίσω το παραμύθι, σε τούτες δω πια τις μέρες, με μια άλλη παρέα αντιρρησιών κι εξεγερμένων δημιουργών που ξεκίνησαν με τις ίδιες περίπου ιδέες για να αλλάξουν τον κόσμο. Είναι η παρέα των Μπαρουάκ, μια παρέα ανθρώπων που κάποια μέρα ήρθαν στο σπίτι μου, κάθισαν λίγες ώρες και με έκαναν να αισθανθώ ότι η ανθρωπότητα  σε ετούτη την περιοχή του πλανήτη, οδεύει μάλλον προς το καλύτερο –ότι υπάρχει μέλλον. Μπροστά μου έβλεπα πρόσωπα καθαρά, παιχνιδιάρικα, φιλοπερίεργα, ανθρώπους νέους, γεμάτους φλόγα και προβληματισμό, κάθε κουβέντα που λέγαμε την ανέλυαν, κάθε λίγο χτυπιόντουσαν από  ενθουσιασμό, κραυγάζανε, το ΄βλεπες, φλέγονταν από ιδέες και επιθυμίες, κριτικάρανε, σατίριζαν, σάρκαζαν, ήταν χωμένοι στον πυρετό της ανατροπής και της σύνθεσης. Από τότε τους παρακολουθώ και κατά κάποιο τρόπο έχω μια αρκετά καλή εικόνα της πορείας που διαγράφουν, ενώ διαπιστώνω ότι κολυμπούν σαν τα ψάρια μέσα στην κυβερνοθάλασσα. Γράφουν κείμενα, σκαρώνουν βίντεο αρτ, παίρνουν βίντεοσυνεντεύξεις από συγγραφείς και ισχυρίζονται ότι: «Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο». Οργανώνουν συμβάντα με ποίηση, συνεργάζονται με μουσικούς, έχουν δημιουργήσει ιστότοπους, μπλογκς, συνεργάζονται με ποιητές και συγγραφείς, με ανθρώπους που έχουν το μεράκι του γραψίματος, ανταλλάσσουν προβληματισμούς, ιδέες, απόψεις μέσα σε διάφορα φόρουμ. Μια παρέα δαιμονισμένων, νέων δημιουργών, που ψάχνουν και ψάχνονται πυρετωδώς… Ζούμε σε μια χώρα που αφουγκράζεται τους απόηχους των συμβάντων της Δύσης. Κατά κάποιο τρόπο ακολουθούμε τα τεκταινόμενα στη Δύση. Κι αυτό φαντάζει λίγο ως νομοτελειακή ακολουθία. Δείτε για παράδειγμα πόσο ασήμαντα είναι τα χαρακτηριστικά  των πολιτιστικών επιδράσεων από το βορρά ή η διείσδυση εξ ανατολών στον τόπο μας. Ζούμε επίσης σε μια χώρα βαθύτατα συντηρητική όπως περίπου ολόκληρος ο ευρωπαϊκός νότος. Επιπλέον στην μεγάλη πόλη οι άνθρωποι τρελαίνονται από τη βία. Μα πάνω από όλα είναι οι ίδιες οι πόλεις που είναι βίαια χωροθετημένες, πολεοδομημένες, όπου εξαιτίας της τεράστιας αξίας της οικοδομήσιμης γης κτίζεται και το τελευταίο εκατοστό. Κτίζουν κάθετα, δηλαδή, αλλοτριωτικά, κανείς κάτοικος δεν επικοινωνεί με κανέναν, τα διαμερίσματα κατασκευάζονται  για να στερούν τη δυνατότητα γειτνίασης, προσέγγισης, επικοινωνίας ενάντια σε κάθε επικοινωνιακή λογική. Και μέσα στις πόλεις δεν περισσεύει πια δημόσια ελεύθερη αδόμητη γη. Κι εμείς, όμως, εδώ στη μικρή ανθρωποκοινωνία της Σύρου ζούμε –σαφώς σε καλύτερες συνθήκες- τον καθημερινό επαρχιωτισμό μας που είναι σχολιαστικός, κακεντρεχής, πνιγηρός, δηλητηριώδης, (κάργιες και καριωτακισμός). Όμως τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια επικοινωνιακή έκρηξη, ένας συθέμελος κλονισμός των παλαιών ηθών σε τούτη τη συντηρητική παλιόχωρα. Σε αυτή τη νέα εποχή η έκφραση και η επικοινωνία κυριαρχούνται από το μέσο, δηλαδή, το διαδίκτυο που αιωρείται ανάμεσα σ΄εμάς και στον υπόλοιπο κόσμο  και λειτουργεί αμφίδρομα. Ο καθένας από εμάς μπορεί σήμερα να βιντεοσκοπήσει ή να γράψει ό,τι θέλει και στα σίγουρα θα βρει κάποιους ακροατές ή αναγνώστες και μάλιστα με κάποιους από αυτούς που θα τολμήσουν, μπορεί να επικοινωνήσει και να ανταλλάξουν ιδέες, απόψεις. Ποτέ άλλοτε στη χώρα μας δεν υπήρξε τέτοια παραγωγή γραπτού λόγου, τόση ανάγκη διαρκούς έκφρασης, τέτοιος πλουραλισμός ιδεών, αλλά και τόση πολύ δημόσια ενδοσκόπηση που γίνεται συνήθως σε συνθήκες ανωνυμίας ή μισοαναγνώρισης. Και οι αναγνώστες συμμετέχουν, συχνά δεν μένουν παθητικοί αλλά καταθέτουν τις αντιρρήσεις τους, συμπληρώνουν και διαλέγονται. Και είναι σαφές ότι οι δημιουργοί που εκφράζονται με το γραπτό λόγο, όσο περισσότερο γράφουν τόσο καλλίτεροι γίνονται. Εδώ θέλω να πω δυο κουβέντες για το τεράστιο μειονέκτημα των μικρών γλωσσών, όπως η ελληνική, μια γλώσσα μικρή και ανάδελφη, που μιλιέται από λίγα εκατομμύρια ανθρώπους και για το λόγο αυτό οι λογοτέχνες δεν πληρώνονται ή πληρώνονται ελάχιστα και άρα δεν μπορούν να επιβιώσουν, γι΄ αυτό και δεν έγινε ποτέ στη χώρα μας επάγγελμα το συγγραφιλίκι. Και όταν στο μεσοπόλεμο ξεκινά ουσιαστικά η πρώτη μεγάλη φουρνιά Ελλήνων συγγραφέων που γράφουν συστηματικά Θράσος Καστανάκης, Καραγάτσης, Καζαντζάκης και ακολούθως μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, τα βιβλία τους τυπώνονται από 1000 έως 2 χιλιάδες αντίτυπα και αυτό είναι όλο κι όλο το αναγνωστικό κοινό. Και ας μη μιλήσουμε για τους αριθμούς πωλήσεων στις ποιητικές συλλογές. Ένα άλλο παράδειγμα, από τον κινηματογράφο αυτή τη φορά, είναι η ταινία του Παντελή Βούλγαρη «ο Βενιζέλος» που 35 χρόνια πριν και ενώ στοίχισε 200 εκ. δραχμές δεν έβρισκε διανομέα για να παιχτεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τελικά την ταινία την πρόβαλε η τηλεόραση, αμφιβάλλω, βέβαια,  αν υπάρχουν πολλοί που την παρακολούθησαν μέχρι τέλους -γιατί είναι κακή ταινία- και μπορεί να είχε λιγότερους θεατές από τις ταινίες που παράγουν με εντελώς πενιχρά μέσα και ανεβάζουν στο διαδίκτυο οι Μπαρουάκ. Σήμερα ο θεσσαλονικιός συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης έχει απελευθερώσει τα κείμενά του και τα βιβλία του ανεβάζοντάς τα στην προσωπική του ιστοσελίδα όπου διαβάζονται  από εκατοντάδες ενδεχομένως και χιλιάδες ανθρώπους, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με κάποια κείμενα και διηγήματα του Βαγγέλη Μπέκα που τα έχει αναρτήσει τα τελευταία χρόνια στον προσωπικό του ιστότοπο αλλά και σε άλλα μπλογκς ή με τις κοινές δουλειές που έχουν κάνει σαν ομάδα στο γιουτιούμπη. Είναι σαφές ότι η δημιουργική ομάδα Μπαρουάκ, είναι και αυτή ένα ασκέρι εξεγερμένων δημιουργών, μια πρωτοπορία, που με τις δράσεις της, πέρα από την ανάγκη έκφρασης του καθενός, προσπαθεί να κινητοποιήσει όλους εμάς γύρω της, για να συμμετάσχουμε στο παιχνίδι της αμφισβήτησης και ανατροπής κατεστημένων αναχρονιστικών βλαβερών λογικών. Κατά τη γνώμη μου αυτό που κάνουν είναι πολύ σημαντικό, και δεν ξέρω καν αν οι ίδιοι έχουν συνειδητοποιήσει τη δύναμη και τη σημασία της παρέμβασής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι Μπαρουάκ  προσπαθούν να δυναμιτίσουν τις εφησυχασμένες συνειδήσεις μας, να φτιάξουν περάσματα για εναλλακτική επικοινωνία, να ξεσηκώσουν και να στρέψουν τα μυαλά μας προς τη δημιουργία, και αφού μας καλούν, γιατί να μη βαδίσουμε μαζί τους. Εγώ πάντως είμαι μαζί τους… *Βαγγέλης Μπέκας, Βασίλης Κυριάκης, Ευτυχία Παναγιώτου.

Από το Blog του αγαπημένου μας Τέου Ρόμβου!  Εδώ

Thursday, January 15, 2015

Γιατί δεν ψηφίζω σε αυτές τις εκλογές


Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου συμμετείχα ενεργά στη διαδικασία των εκλογών με αποκορύφωμα της υποψηφιότητα μου με την ΕΝΑΝΤΙΑ το 2007 στις Κυκλάδες. Από τότε έχουν περάσει χρόνια και βάση αυτής της συνήθειας μου πολλοί με ρωτούν γιατί δεν θα ψηφίσω σε αυτές τις εκλογές. Δεν θα ψηφίσω γιατί δεν πιστεύω πια και θεωρώ ότι κοροϊδεύω τον εαυτό μου στηρίζοντας κάποια παράταξη. Δεν είμαι ενάντια σε αυτούς που κατεβαίνουν και ψηφίζουν αλλά και δεν έχω καμία αυταπάτη ότι θα γίνει κάτι. Δεν θα μπορούσα να ψηφίσω Συριζα με το επιχείρημα να φύγει ο Σαμαράς γιατί ο Σαμαράς ήδη έχει φύγει, δεν θα μπορούσα να ψηφίσω ΚΚΕ που δεν προτείνει τίποτα, δεν θα μπορούσα να ψηφίσω την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (που στήριξα με όλη την καρδιά μου μέχρι και τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές) που σαν τον Συριζα δεν έχει στρατηγική αλλά και κάτι χειρότερο ασχολείτο μόνο με τον εαυτό της.
Μιλώ μόνο για την αριστερά λόγω του ότι ήμουν από μικρό παιδί στις τάξεις της αγωνιζόμενος για μια κοινωνία δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα. Και για να είμαι αντικειμενικός ιδιαίτερα στην αντικαπιταλιστική αριστερά όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα τους πιο τίμιους ανθρώπους που θα έδιναν και την ζωή τους για το καλό της κοινωνίας. Σπάνιο πράμα αυτό στην εποχή μας. Πέρα από αυτό όμως ο αριστερός γενικά χώρος βρίσκετε σε μια φοβερή ιδεολογική και περισσότερο κρίση στρατηγικής. Οι μεν στυλ Συριζα θέλουν να διαχειριστούν ένα σύστημα που είναι σε τέτοια σήψη που έχει βρωμίσει ο τόπος και οι δε επαναστάτες ανά τον κόσμο  βρίσκονται στην χειρότερη ιδεολογική περίοδο τους με αποτέλεσμα να φαγώνονται μεταξύ τους να διασπώνται,να ξαναενώνονται.
Κατά την γνώμη μου η αριστερά αν θέλει να γίνει ο φορέας του νέου σε αυτόν τον κόσμο (και όχι στον παραδεισένιο κομμουνισμό που δεν θα υπάρξει ποτέ) θα πρέπει να καταργήσει τον εαυτό της και να τον ξαναορίσει με ένα συγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο στο πλαίσιο που θα είναι στη βάση αυτών που συμφωνούμε και όχι αυτών που διαφωνούμε. Αυτό θα ήταν μια πραγματικά ριζοσπαστική λύση. Η αριστερά έχει κάνει ένα βασικό λάθος νομίζει ότι θα είναι ο φορέας της κοινωνικής αλλαγής. Ο φορέας της αλλαγής είναι ο κόσμος και όχι τα κόμματα! Και αν υπάρχει κάποια ελπίδα βρίσκετε εκεί, στον φτωχό εργατικό κόσμο στην βάση της κοινωνίας. Σε αυτό το επίπεδο μπορώ να πω ότι είμαι και αισιόδοξος, μόνο μια ανατροπή που θα ξεδιαλύνει όλη την διαφθορά του κράτους θα είναι μια βιώσιμη λύση.
Μόνο όταν ο καταλάβουμε οι περισσότεροι ότι το πρόβλημα είναι η εξουσία θα υπάρξει μια δυναμική δημιουργίας μέσα στην κοινωνία. Είναι φανερό ότι οι δυνάμεις της αριστεράς βγαίνουν με δυσκολία στο προσκήνιο ακριβώς για αυτό τον λόγο, μια ζωή καταγγέλλουν την εξουσία θέλοντας πάντα να γίνουν εξουσία!  Η κουβέντα αυτή είναι μεγάλη, πάρα αυτά δεν λέω σε κανέναν μην πάει να ψηφίσει Συριζα άμα το πιστεύει. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο αλλά η ζωή μας διδάσκει ότι εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Γι αυτό τον λόγο θα πρέπει να αναλογιστεί ο καθένας μας ξεχωριστά τι ακριβώς θέλει από την ζωή και την κοινωνία. Θα πρέπει επιτέλους να μάθουμε να αυτοδιαχειριζόμαστε τις ανάγκες μας και όχι να τις αφήνουμε σε αλμπάνηδες/κλεφτρόνια με γραβάτες.
Καλή συνέχεια, πάντα με αγάπη.

Sunday, June 22, 2014

Μεταμοντέρνος καφές.

Μεταμοντέρνος καφές γι' αυτούς που δεν μπορούν να απολαύσουν τον κανονικό. Ντεκαφεϊνε, στέβια,γάλα σόγιας.


Περί σαλάτας #1-Πάντα εποχής.

    Η πολίτικη σαλάτα είναι μια πολύ καλή σαλάτα, αλλά δεν είναι της εποχής. Να προτιμάτε λαχανικά που είναι εποχής όπως ντομάτες και αγγούρια για παράδειγμα που είναι πιο καλοκαιρινά.Όσοι δεν έχετε τα λεφτά να αγοράσετε βιολογικά (που έχουν την διπλάσια ή τριπλάσια αξία) μπορείτε να τα βάζετε σε μια μικρή λεκανίτσα για 15' με λίγο ξύδι (μηλόξυδο αν είναι δυνατόν) για να φύγουν σε αρκετό βαθμό τα φυτοφάρμακα.Τέλος να προτιμάτε τις λαϊκές που είναι σε αυθονία Αττική μόνο και μόνο για τα φρέσκα προϊόντα.





Η πολίτικη σαλάτα αδυνατίζει, έχει αντικαρκινικές ιδιότητες, βοηθάει την καρδιά και ρίχνει το ζάχαρο 

Friday, March 28, 2014

Γενιά μου





Ήρθε η ώρα,

να δεις  τον εαυτό σου

απέναντι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Είναι τα χρόνια που τα όνειρα σε προσγειώνουν

υπό απειλή ξυπνάς και σου φωνάζουν

«μύρισε  την αστραπιαία μυρωδιά των ανθών

πέρνα μέσα από τα φύλλα

αναδύσου μέσα από τα τριαντάφυλλα

κοιτά το σκύλο κατάματα».

Τώρα άνεργη στην αυγή των γκρίζων κροτάφων

χάραξε την ιστορία της περιπλάνησης.



Γενιά μου,

Εκεί είναι ο νέος κόσμος κρεμαστός στο κενό

με χιλιάδες όμορφες μορφές.

Με μετανάστες ντυμένους  γιασεμιά

που γεμίζουν  τις τσέπες τους με στίχους,

σπάνε σε χίλια κομμάτια,

ενώνονται με τα δέντρα και τα άστρα.



Γεννήθηκες ελεύθερο ασκέρι

με αέρα φωτιά από τα σωθικά της πόλης.

Τα μάτια σου γεμάτα δάκρυα τρένα

με αισθήματα να ρέουν λάβες από τη δύναμη της καύλας.

Μάχες μέσα από το ηλεκτρικό ρεύμα του εγώ

με τη πραγματικότητα.

Δειπνοσοφιστές με κατεύθυνση στο διασπασμένο.

Είναι η γεύση μας η νοστιμιά του Σύμπαντος;



Γενιά μου,

δεν υπάρχει θέμα, δεν υπάρχει κέντρο.

Άδειο ποτήρι το αύριο.

Λαμπερό, φωτεινό.

Από εκεί που άρχισε η ζωή,

το Είναι ζωσμένο με δυναμίτη.

Οι κόσμοι σε αλλεπάλληλες εκρήξεις ελεγχόμενες

αυθόρμητες, ακατάστατες.

Όταν γνωρίσεις το ζεστό

θα προσπαθήσεις να ξαναγνωρίσεις τότε τον κόσμο.

Ολόκληρο, με το αίμα στις φλέβες

να τρέχει στην ίδια τροχιά

με τους κομήτες, τα αστρικά νέφη,

την ολοκληρωμένη σκοτεινή υλη.



Μέσα από την Πανσπερμία

σου μιλώ,

από τα υπόγεια του γαλάζιου ουρανού.

Είμαι η λύτρωση μου μέσα στις μάζες της ανατροπής,

απογυμνωμένος από αισθήσεις

απολαμβάνω τον αίθριο χώρο της ύπαρξης,

μαζί με παθιασμένους ανθρώπους

 που τους βαραίνουνε οι λέξεις.

Περιγραφές της σκιάς τα ποιήματα σου

περιφερόμενα

στο ουσιώδες τίποτα

νηφάλια  εξτρεμιστικά, απεικονίζουν

τον ωκεανό  μέσα μας.



Η ιστορία γράφεται  με επίθεση

από την γενιά

που δεν έγινε ποτέ γενιά.


Wednesday, December 18, 2013

Η ομιλία για την αποανάπτυξη του Κάρλος Τάιμπο (απομαγνητοφώνηση).








Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ ότι τα πρώτα λεφτά που κέρδισα στη ζωή μου αν κάνοντας μαθήματα αρχαίων ελληνικών αν και δεν μπορώ να πω ούτε λέξη στα νέα ελληνικά. Θα πρέπει να σκεφτoύμε πάνω σε εφτά πράματα για να εξηγήσω τι στην ευχή είναι αυτό το πράμα που λέμε αποανάπτυξη. Δεν μου αρέσει η έκφραση θεωρία της αποανάπτυξης θα ήθελα να χρησιμοποιούμε την έννοια της προοπτική της αποανάπτυξης.Γιατί για εμένα η αποανάπτυξη δεν είναι μια ιδεολογία αντίστοιχη του εθνικισμού, του φιλελευθερισμού, του αναρχισμού, του κομουνισμού. Θα ήθελα να πω ότι είναι κάτι που έρχεται να προστεθεί στα στις θεωρητικές κοσμοθεωρίες-κοσμοείδωλα.Είναι ένα πράγμα πρόσθετο αλλά πολύ σημαντικό, οπουδήποτε αμφισβήτηση του καπιταλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα θα πρέπει να είναι πατριαρχική, αντιαποαναπτυξιακή, αντιεθνικιστική και διεθνιστική. Εγώ είμαι ένας ελευθεριακός αποαναπτυξιακός, πιστεύω στην ταξική πάλη και οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να δοθεί μέσα από μια αποαναπτυξιακή προοπτική.
Η δεύτερη  σκέψη που καταθέτω εδώ πέρα, δεν θα πρέπει να πούμε κατηγορηματικά ότι οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη είναι πάντα κακή. Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε εδώ και τώρα είναι να συζητήσουμε τις υποτιθέμενες αρετές της οικονομικής ανάπτυξης. Η οικονομική ανάπτυξη δεν προωθεί  την κοινωνική συνοχή. Για παράδειγμα η Κίνα τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί φοβερά δεν πιστεύω ότι κανένας δεν θα υποστήριζε σοβαρά ότι η Κίνα σήμερα έχει κοινωνική συνοχή από εκείνη που είχε πριν είκοσι χρόνια πριν. Η σχέση η οποία συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με τις θέσεις εργασίας είναι πολύ ασαφής αδύνατη, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες οι καπιταλιστικές οικονομίες που έχουν ανατηχθεί πάρα πολύ έχουν εξ αντικειμένου καταστρέψει πάρα πολλές θέσεις εργασίας.
Η οικονομική ανάπτυξη σημαίνει καταστροφές, προσβολές του φυσικού περιβάλλοντος  οι οποίες είναι μη επανορθώσιμες το οποίο σημαίνει χτύπημα στα δικαιώματα των ερχόμενων γενεών. Η οικονομική ανάπτυξη έχει οδηγήσει σε εξάντληση φυσικών πόρων που πλέων δεν θα βρίσκονται στην διάθεση των μελλοντικών γενεών. Η ανάπτυξη και ο πλούτος των πλούσιων εθνών έχει επιτελεστεί σε μεγάλο βαθμό μέσω τις λεηλάτησης ανθρώπινου στοιχείου και των υλικών πόρων των φτωχότερων εθνών. Πράγμα το οποίο θέτει ένα σοβαρότατο ηθικό πρόβλημα. Η οικονομική ζωή μας οδηγεί σε μια ζωή σκλάβου, είμαστε σκλάβοι της αντίληψης ότι είμαστε ευτυχέστεροι όσο περισσότερο δουλεύουμε, όσα περισσότερα χρήματα βγάζουμε και όσα περισσότερα αγαθά είμαστε σε θέση να καταναλώσουμε.
Θα πρέπει να σπάσουμε αυτή την ταύτιση που υπάρχει και λέει ότι κατανάλωση ίσον ευημερία ή ευτυχία.   Το κατά κεφαλήν εισόδημα στις ΗΠΑ είναι τετραπλάσιο του υφισταμένου στα τέλη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Παρόλα αυτά οι έρευνες αποδεικνύουν είναι όλο και περισσότεροι οι αμερικάνοι οι όποιοι δηλώνουν ότι είναι λιγότερο ευτυχείς. Μια έρευνα η οποία διεξήχθη λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης αποκάλυψε ότι το 49 % των αμερικανών δηλώνει ότι είναι λιγότερο ευτυχείς μόνο το 26 % δηλώνει ότι είναι όλο και περισσότερο ευτυχείς. Υπάρχει ένα γνωμικό στα ισπανικά, που θα υπάρχει και στα ελληνικά «ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία». Ας χρησιμοποιούμε αυτό το γνωμικό με μεγάλη σωφροσύνη, με πολύ σύνεση.   Είναι προφανές ότι στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης τα χρήματα δημιουργούν την ευτυχία. Άμα εγώ δεν έχω πόρους, πεθαίνω της πείνας, ναι το αν φάω βελτιώνει την ευτυχία. Βέβαια έχοντας αφήσει αυτά τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης, η υπερκατανάλωση που υπάρχει σήμερα στις αναπτυγμένες κοινωνίες είναι ένα δείγμα δυστυχίας και όχι ευτυχίας. Υπό αυτήν την έννοια το να διεκδικήσουμε μια γενική απεργία κατανάλωσης είναι περισσότερο ευφυές από το να διεκδικήσουμε μια γενική απεργία στην παραγωγή.

Thursday, November 28, 2013

Εκδήλωση για την υγεία και το φάρμακο στην δίνη της κρίσης.



Του Βασίλη Κυριάκη

   
   Έχω την ευκαιρία το τελευταίο διάστημα να είμαι σε επαφή με το κοινωνικό φαρμακείο Πατησίων. Είναι μια σημαντική προσπάθεια ανθρώπων τις περιοχής  να δημιουργήσουν συνθήκες έμπρακτης αλληλεγγύης. Στα πλαίσια αυτά  στις 27/11/13 οργάνωσαν εκδήλωση ενημέρωσης με θέμα ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Στο πάνελ παραβρέθηκαν δύο γιατροί, ένας εκπρόσωπος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολικού συγκροτήματος της Γκράβας όπου έπαιρνε μέρος και η εκδήλωση. Γενικά οι τοποθετήσεις παρότι είχαν ως θέμα την υγεία έκαναν τις συνδέσεις με το γενικό κλίμα όπως μνημόνια και φασισμός.
  Το κοινωνικό φαρμακείο άρχισε ως μια αντίδραση κατοίκων στα μνημόνια, ήρθε σε επαφή αλλά και συνδέθηκε με την γειτονιά αλλά και συλλόγους όπως των καθηγητών και του νοσοκομείου Αγία Όλγα. Δίνει φάρμακα σε όσους έχουν ανάγκη, αυτά είναι από συνεισφορές και όσοι απασχολούνται στο φαρμακείο είναι εθελοντές. Στόχος του φαρμακείου είναι να διαλυθεί, όπως ανέφερε η Αρναουτάκη Βούλα-εθελόντρια γιατί τότε θα έχει επιτευχθεί ο στόχος που θα είναι υγεία για όλους. Ακόμα πρόσθεσε ότι δεν υπάρχουν οι αυταπάτες ότι τα κοινωνικά φαρμακεία ή ιατρεία θα πρέπει αποκαταστήσουν τον ρόλο των νοσοκομείων.